Gearchiveerd onder: Uncategorized
Dag 15 stond in het teken van de grensoversteek. In grote colonne reden we over zandpaden langs een vogelnatuurgebied naar de grenspost in Diama omdat de hoofdgrens in Rosso bekend staat als de meest corrupte ter heelalle. Een rustigere post zou ons in staat moeten stellen om de papieren van een auto, die aan de waterlijn in Mauritanië is blijven liggen nadat een zeeanker hem perte-totale verklaarde, mee te smokkelen. Het heeft quasi een hele dag geduurd, maar geduld en een enveloppe aan de juiste beambte deed wonderen. Naast de smeergelden en de exclusieve verzekering van auto’s ouder dan 5 jaar uiteraard.
Door het lange wachten komen we pas in het donker in St-Louis aan, een druk en stoffig koloniaal stadje omringd door water. De camping aan het strand iets buiten het centrum waar de politie ons naar escorteert, wordt uitgebaat door de typische gestrande Fransman met zijn ebbenhouten muze. Ons groepje nestelt zich in de zetels, drinkt met grote teugen van het welkome gazellebier en duikt de zee nog eens in voor en nachtelijke duik. Wannes heeft ondertussen vriendjes gemaakt met de buurtjongens.
Dag 16 begon zoals een gemiddelde Belgische herfstdag met grauwheid en regen. Gek hoe het op ieders gemoed drukte en gek dat niemand ernaar verlangde hoewel die bui een unicum was op deze reis. Zonder iets van de stad gezien te hebben perste iedereen zijn klamme tent in hun hoes en vertrok in colonne aan een gammel tempo richting Dakar. ’S Middags stopten we in een dorpje waar Wannes en ik een soepje kookten naast de bedelende kinderen en vrouwen. Niet dat ze er zo arm uitzagen, maar deze route is een vaste waarde naar Dakar dus zijn de blanken er bekend voor het uitdelen van cadeaus. CADEAU CADEAU, is veelal het enige Frans dat ze spreken, maar wel goed verstaanbaar. Onder het motto “vragende kinderen, vergeten kinderen” zetten we een ruilhandel op om aan eten te geraken. Onze euro’s waren namelijk op en we hadden wel beleg maar geen brood. Om aan 300 cfa voor een stokbrood te komen hebben we stylo’s verkocht aan de schoolgaande jeugd. De kinderen kwamen zelf bij ons dus onze vraagprijs zal wel niet te hoog geweest zijn maar een nieuw inzicht in ontwikkelingssamenwerking doemde op. Vanaf nu geven we niks meer zonder een liedje, een zakje nootjes, een banaan, een gesprekje of een tekening te krijgen.
De camping aan het roze meer, op 50 km van Dakar, heeft meer weg van een club med en de prijzen zijn er navenant. Dit is een typisch blankemannenresort voor rallyrijders die de eindbestemming hebben bereikt en nu willen uitrusten aan het zwembad. Maar wij zijn er nog lang niet, hebben geen zin in deze gouden kooi en besluiten dan ook om de volgende vrije dag door te rijden om met volle teugen zelfstandigheid in te ademen en te slapen op het strand.
Op de rustdag dag 17 wordt lang getalmd door ons groepje. Het is pas in de late namiddag dat we met 3 auto’s vertrekken naar Popenguine, het bedevaartsoord van West-Afrika. Over de rode aarde, tussen de velden en hutjes rijdt Wannes met Greet en Yann op het dak, 3 lokale lifters in de auto en Elvis P aan de draaitafel naar zwart Lourdes. Dit dorpje aan de Petit-côte wordt in het weekend bewoond door de succesvollere Dakarien en wordt op pinkstermaandag overstelpt met miljoenen missionarissen omdat Maria Magdalena er indertijd gezien is (echt waar, echt!).
Op maandagavond zijn wij naast de nachtwaker de enigen op het strand en alles lijkt donker, buiten een Frans strandrestaurantje met een côte d’azur menu maar met St-Anna plage prijzen. Als blijkt dat we er ook nog eens mogen slapen op de loungebanken onder onze muskietennetten is de beslissing snel gemaakt. Het enige venijn zat hem wel in de betaling.
Dag 18: Niemand had cash geld bij, dus is Wannes de volgende morgen om 6 uur met een gids naar de dichtstbijzijnde bankautomaat gereden, die in Mbour op zo’n 30 km bleek te liggen. Dit moest zo vroeg omdat het hele konvooi al vroeg zou vertrekken vanuit Dakar richting grensovergang met Gambia. Wij moesten samen met de hele groep aankomen, nadat wij alweer een uitzondering hadden gemaakt door elders overnachting te zoeken. Op de hoofdweg aangekomen botsten we bijna op een ander challenge-groepje dus onze timing zat goed. Wel jammer dat we aan de grens een halve dag hebben gewacht op een kapotte arcadiane. We hadden gerust nog een halve dag in Popenguine willen spenderen. Wie trouwens een origineel maar betaalbaar buitenverblijf zoekt: vergeet Knokke en zoek eens in Popenguine.
Het verschil in vegetatie tussen Mauretanië en Senegal is pakkend maar Gambia heeft (juist na het regenseizoen) eerder iets van een kruising tussen biosphere 4 en Jommeke’s paradijseiland. In de rivier springen de vissen lachend in de netten, het vee eet van het malse gras en de akkers zijn geïrrigeerd ( zag ik daar rijstteling?) . Toch hebben de mensen hier hulp nodig want we rijden van de grote weg af en gaan naar een cultureel centrum waar de organisatie beloofd had Engelstalige boeken te overhandigen voor hun nieuwe bibliotheek. In het dorp werden we als geallieerden ontvangen, er werd gekookt, tamtammuziek gemaakt en er waren naar het schijnt worsteloptredens.
Alles bleek nogal geënsceneerd toen we hoorden van de bewakers dat er elke 3 weken een groep Europeanen komen om het echte leven zoals het is: “Gambia” te ontdekken voor slechts 10 euro. We zijn vroeg gaan slapen om deze toeristenval snel te vergeten.
Dag 19 is tevens de finishdag!!! Veel te laat worden de boeken plechtig overhandigd waardoor de 2 ferries die voor ons gereserveerd waren, al vertrokken waren en de hele groep op 3 verschillende ferries dus op 3 verschillende uren de Gambia rivier over moesten. Die ferries varen echt op tijd…
Aangezien wij op de 2e ferry zaten hadden we een uurtje tijd om in Banjul onze visakaart te laten werken en iets te eten. Aan de bank passeerde ons een hummer en moderne SUV’s hebben ook hier een aandeel in het straatbeeld. Ik hoop nu enkel dat in het land met de rijkste mensen ook de armsten wonen en dat ons geld hen bereikt. Na een broodje in een fast food tent en nadat we een bange Engelse aan haar resort hadden afgezet omdat ze achtervolgd werd door een Gambiaanse stalker (en ik die dacht dat 50-jarige Engelse vrouwen juist wilden gestalkt worden door Gambianen), was de colonne al doorgereden naar Kartung. Net op tijd haalden we hen in en we konden er op de camping van de organisatie feest vieren met de kindjes, speeches ondergaan en onze laatste cadeautjes uitdelen.
Het einde van een drieweekse autorit werd weggezwommen en verslapen op het strand. Sterren, de branding en zandluizen waren onze getuige.
