Team Disco Bolongo's Antwerp-Banjul


Dat was het dan weer…
28/10/2009, 17:35
Filed under: Uncategorized

 

Dag 15 stond in het teken van de grensoversteek. In grote colonne reden we over zandpaden langs een vogelnatuurgebied naar de grenspost in Diama omdat de hoofdgrens in Rosso bekend staat als de meest corrupte ter heelalle. Een rustigere post zou ons in staat moeten stellen om de papieren van een auto, die aan de waterlijn in Mauritanië is blijven liggen nadat een zeeanker hem perte-totale verklaarde, mee te smokkelen. Het heeft quasi een hele dag geduurd, maar geduld en een enveloppe aan de juiste beambte deed wonderen. Naast de smeergelden en de exclusieve verzekering van auto’s ouder dan 5 jaar uiteraard.

DSCF3530
Door het lange wachten komen we pas in het donker in St-Louis aan, een druk en stoffig koloniaal stadje omringd door water. De camping aan het strand iets buiten het centrum waar de politie ons naar escorteert, wordt uitgebaat door de typische gestrande Fransman met zijn ebbenhouten muze. Ons groepje nestelt zich in de zetels, drinkt met grote teugen van het welkome gazellebier en duikt de zee nog eens in voor en nachtelijke duik. Wannes heeft ondertussen vriendjes gemaakt met de buurtjongens.

DSCF3611

Dag 16 begon zoals een gemiddelde Belgische herfstdag met grauwheid en regen. Gek hoe het op ieders gemoed drukte en gek dat niemand ernaar verlangde hoewel die bui een unicum was op deze reis. Zonder iets van de stad gezien te hebben perste iedereen zijn klamme tent in hun hoes en vertrok in colonne aan een gammel tempo richting Dakar. ’S Middags stopten we in een dorpje waar Wannes en ik een soepje kookten naast de bedelende kinderen en vrouwen. Niet dat ze er zo arm uitzagen, maar deze route is een vaste waarde naar Dakar dus zijn de blanken er bekend voor het uitdelen van cadeaus. CADEAU CADEAU, is veelal het enige Frans dat ze spreken, maar wel goed verstaanbaar. Onder het motto “vragende kinderen, vergeten kinderen” zetten we een ruilhandel op om aan eten te geraken. Onze euro’s waren namelijk op en we hadden wel beleg maar geen brood. Om aan 300 cfa voor een stokbrood te komen hebben we stylo’s verkocht aan de schoolgaande jeugd. De kinderen kwamen zelf bij ons dus onze vraagprijs zal wel niet te hoog geweest zijn maar een nieuw inzicht in ontwikkelingssamenwerking doemde op. Vanaf nu geven we niks meer zonder een liedje, een zakje nootjes, een banaan, een gesprekje of een tekening te krijgen.
De camping aan het roze meer, op 50 km van Dakar, heeft meer weg van een club med en de prijzen zijn er navenant. Dit is een typisch blankemannenresort voor rallyrijders die de eindbestemming hebben bereikt en nu willen uitrusten aan het zwembad. Maar wij zijn er nog lang niet, hebben geen zin in deze gouden kooi en besluiten dan ook om de volgende vrije dag door te rijden om met volle teugen zelfstandigheid in te ademen en te slapen op het strand.

DSCF3634
Op de rustdag dag 17 wordt lang getalmd door ons groepje. Het is pas in de late namiddag dat we met 3 auto’s vertrekken naar Popenguine, het bedevaartsoord van West-Afrika. Over de rode aarde, tussen de velden en hutjes rijdt Wannes met Greet en Yann op het dak, 3 lokale lifters in de auto en Elvis P aan de draaitafel naar zwart Lourdes. Dit dorpje aan de Petit-côte wordt in het weekend bewoond door de succesvollere Dakarien en wordt op pinkstermaandag overstelpt met miljoenen missionarissen omdat Maria Magdalena er indertijd gezien is (echt waar, echt!).
Op maandagavond zijn wij naast de nachtwaker de enigen op het strand en alles lijkt donker, buiten een Frans strandrestaurantje met een côte d’azur menu maar met St-Anna plage prijzen. Als blijkt dat we er ook nog eens mogen slapen op de loungebanken onder onze muskietennetten is de beslissing snel gemaakt. Het enige venijn zat hem wel in de betaling.
Dag 18: Niemand had cash geld bij, dus is Wannes de volgende morgen om 6 uur met een gids naar de dichtstbijzijnde bankautomaat gereden, die in Mbour op zo’n 30 km bleek te liggen. Dit moest zo vroeg omdat het hele konvooi al vroeg zou vertrekken vanuit Dakar richting grensovergang met Gambia. Wij moesten samen met de hele groep aankomen, nadat wij alweer een uitzondering hadden gemaakt door elders overnachting te zoeken. Op de hoofdweg aangekomen botsten we bijna op een ander challenge-groepje dus onze timing zat goed. Wel jammer dat we aan de grens een halve dag hebben gewacht op een kapotte arcadiane. We hadden gerust nog een halve dag in Popenguine willen spenderen. Wie trouwens een origineel maar betaalbaar buitenverblijf zoekt: vergeet Knokke en zoek eens in Popenguine.
Het verschil in vegetatie tussen Mauretanië en Senegal is pakkend maar Gambia heeft (juist na het regenseizoen) eerder iets van een kruising tussen biosphere 4 en Jommeke’s paradijseiland. In de rivier springen de vissen lachend in de netten, het vee eet van het malse gras en de akkers zijn geïrrigeerd ( zag ik daar rijstteling?) . Toch hebben de mensen hier hulp nodig want we rijden van de grote weg af en gaan naar een cultureel centrum waar de organisatie beloofd had Engelstalige boeken te overhandigen voor hun nieuwe bibliotheek. In het dorp werden we als geallieerden ontvangen, er werd gekookt, tamtammuziek gemaakt en er waren naar het schijnt worsteloptredens.
Alles bleek nogal geënsceneerd toen we hoorden van de bewakers dat er elke 3 weken een groep Europeanen komen om het echte leven zoals het is: “Gambia” te ontdekken voor slechts 10 euro. We zijn vroeg gaan slapen om deze toeristenval snel te vergeten.
Dag 19 is tevens de finishdag!!! Veel te laat worden de boeken plechtig overhandigd waardoor de 2 ferries die voor ons gereserveerd waren, al vertrokken waren en de hele groep op 3 verschillende ferries dus op 3 verschillende uren de Gambia rivier over moesten. Die ferries varen echt op tijd…
Aangezien wij op de 2e ferry zaten hadden we een uurtje tijd om in Banjul onze visakaart te laten werken en iets te eten. Aan de bank passeerde ons een hummer en moderne SUV’s hebben ook hier een aandeel in het straatbeeld. Ik hoop nu enkel dat in het land met de rijkste mensen ook de armsten wonen en dat ons geld hen bereikt. Na een broodje in een fast food tent en nadat we een bange Engelse aan haar resort hadden afgezet omdat ze achtervolgd werd door een Gambiaanse stalker (en ik die dacht dat 50-jarige Engelse vrouwen juist wilden gestalkt worden door Gambianen), was de colonne al doorgereden naar Kartung. Net op tijd haalden we hen in en we konden er op de camping van de organisatie feest vieren met de kindjes, speeches ondergaan en onze laatste cadeautjes uitdelen.
Het einde van een drieweekse autorit werd weggezwommen en verslapen op het strand. Sterren, de branding en zandluizen waren onze getuige.



africa africa!
18/10/2009, 09:23
Filed under: Uncategorized

Dag 8: Niet al teveel beterschap in Wannes’ vege lijf. ’s Morgens waren we weer goed op weg, nadat we 3 berbersjaals hebben gekocht voor wat dirham, 3 flairs, 2 t-shirts en 2 condooms, toen we beseften dat de verzamelplaats in Tafraoute toch een deftige omweg was en hoog in de bergen lag. We hebben die dan ook maar rechts laten liggen en zijn doorgereden naar de kust. Daar kwamen we in het donker iets achter Tan Tan toe in een kustdorpje met vergane glorie maar heerlijke vis, ware het niet gefrituurd. We werden er overdonderd door een vochtig doef zeeklimaat, hetgeen bijzonder vettig aanvoelt op de kleren en huid en hetgeen een barstende hoofdpijn geeft als je ’s morgens ontwaakt in de woestijn. Soit, de mensen zijn er vriendelijk, de hotelkamers proper en luxueus (douche onder de vorm van emmer en kraan) voor 4,5 euro per persoon. Zieke Wannes kreeg zelfs een aparte kamer om zo in alle vrijheid te creperen van zijn geagiteerde darmflora.

Dag 9: We hadden nu een voorsprong opgebouwd tegenover de groep dus dachten we een halve dag aan het strand te spenderen maar als we buiten kwamen was het 8/8 bewolkt. Het was de eerste dag dat er geen zon was. De grauwheid van het dorpje heeft ons dan ook de auto terug ingelokt en we zijn doorgereden naar het zuiden. Gelukkig moesten we geen 660 km doen zoals de anderen die de voorbije nacht in Tafraoute aan het zwembad bij de Nederlandse waardin sliepen. ’s midags kwamen we toe in het zonnige en bijzonder proper en open garnizoenstadje Laâyoune. Nadat we er brochette met spaghetti aten in een beter etablissement overviel ons een vermoeidheid van 3e categorie en zijn we er in de berbertent gedoken om op de vettige kussens weg te dommelen ware het niet dat Greet en ik geanimeerd werden door een Marokaanse die ons de cultuur van het theezettten wilde bijdragen. Na het herstellen van een ruitje passeerden ons toevallig Lex en Marnix van team honda. Samen zijn we op zoek gegaan naar een pizzeria om onze darmen en onze papillen te herstellen. In het donker zijn we dan een beetje doorgereden naar plage Foum el Ouad, het Zeebrugge van Brugge zoals ze hier wel eens durven zeggen. Daar vonden we een gezellige center parks bungalow waar we alle 5 konden slapen. En het Franse wc-gaatje zag dat het goed was…

DAg 10: Team Honda keerde terug naar het centrum om hun maatjes, een peugeot in panne, op te zoeken en samen naar Daklha te rijden.Wij trokken ons weinig aan en cruisden door een dodelijk saaie (valt letterlijk te interpreteren) Westelijke saharabaan naar het zuiden. ’s Middags wilden we de zee eens proeven maar we zaten te hoog op de kliffen. Dan maar confituur op de boterham met een mooi uitzicht. Onderweg bij het tanken passeerden de Sunshine shooters ons en we leidden hen mee naar het strand waar we voor de prijs van Wannes zijn RAy Ban in de sterke golven konden duiken. Daklha ligt op een schiereiland met wind langs alle kanten. We passeerden dan ook een binnenzee waar kiters hun ding deden en wij de camping vonden waar iedereen samen kwam. LAng geleden dat we de groep zagen en zij ons. In plaats van onze keuken vuil te maken, gingen we in het centrum op zoek naar vis. De pizza’s waren echter beter dan in LAayoune. En het zou de darmen wat moeten kalmeren. De nacht werd frisser dankzij de niet afhoudende wind.

Dag 11 moesten we in verschillende groepjes van 4×4’s en tweewielaangedrevenen de grens met Mauretanië passeren. De shooters en honda hadden ons al bij hen gezet en samen met de peugeot en een citroentje reden we al vroeg richting de grens. De smeergelden werden ontfutseld, uren werden gepasseerd, stylo’s uitgedeeld en banden gesmeed door de verkennende gesprekken in de groep.

naamloos

Uiteindelijk kwamen we ’s avonds laat toe op de afgesproken camping in Nouadibou waar we eigenlijk niet wilden zijn. We wilden namelijk elders slapen waar het volgens onze rough guide beter toeven was. We moesten echter naar die camping om onze verzekeringspapieren te kopen en geld te wisselen.

naamloos

De camping was veel te klein en we hebben ons zwaar laten inpakken met hun lokale wisselkoers (recht in de zakken van antwerpenbanjul??). Een deel van ons groepje heeft ons gevolgd naar een veel betere camping, wij zijn echt de enige deelnemers met lonely planets, en we hebben bij de buren aan een lange tafel chinees gegeten en dure pinten gedronken.

Dag 12 begon kalm. s Middags vertrokken we pas voor 3 dagen en 2 nachten met een gids in de woestijn en langs de kust. In de voormidag hadden we dus tijd om inkopen te doen. We waren nog maar net voorbij enkele controleposten toen de koppeling haperde. Het probleem van in Spanje speelde weer op maar nu was het draadje waaraan het zwaard hing helemaal door. Daar stonden we dan, aan de kant van de weg, aan een dorpje zonder een asfaltbaan. Echte garages zag je er niet, wel hutjes met autobanden voor en zwarten onder enkele autowrakken. Onze gids kende een van die mannen en beloofde voor 100 euro de klus te klaren in 3 uur tijd. Het leek magisch

naamloos

maar waarom niet. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en van die dingen. Wonder of niet: 27 uur, 200 euro, een nieuw koppelingspompje en 2 extra garagisten later reden we over de weg naar Nouackshott. Dag 13 dus. Na 2 uur ijdel wachten op de arcadiane die herstelde van een kapotte stuurstang, hoopten we nog aan te sluiten bij ons groepje die op dat moment ergens in Nouamghar zou zitten. Maar door het duister, het feit dat de groep geen gsm-ontvangst had en een slechte wegenkaart waren we genoodzaakt aan de kant van de weg te slapen in onze tentjes in het rode duinzand. Achteraf gebleken zaten we maar een paar kilometer van elkaar.

naamloos

Dag 14 hoopten we de groep te vinden aan de kust en samen over de waterlijn te rijden maar alweer die afwezigheid van gsm-masten nekte ons. Dan maar over het asfalt en al in de voormiddag toegkomen in de hoofdstad. Het Maghrebiaanse had hier al duidelijk plaats gemaakt voor het Afrikaanse. De golven waren weer geweldig en het buiksurfen verbeterde zienderogen. Problemen met het koppelen kwamen echter weer opdoemen en aan het ontluchten kon het niet liggen. Dankzij een toevallig (of niet) passerende mechanicien en een sigarettenfilter was het probleem weer tijdelijk opgelost. En het weerzien met de groep was extreem hartelijk. HEt duurde dan ook niet lang of het lauwe chinese gerstenat vloeide kort en rijkelijk. Slapen kon op het dak van de auberge, onder een muskietennet.



updaten tegen oldskool modem-snelheid… ni simpel
10/10/2009, 09:50
Filed under: Uncategorized

dag 4: Na een uitgebreid ontbijt bij Marth en Frans reden we gezwind naar Algeciras, bekender in het Arabisch dan in het Spaans. Daar aan de kassa vervoegden we de uitgelaten groep, herinneringen aan een schoolreis doemden op. De bootreis zelf was weinig merkwaardig, achterkleppen werden effectief gesloten, illegale Spanjaarden zaten niet verstopt tussen de afwezige zakken hasjies in onze koffer en de gokkast werd bezet gehouden door een man met een snor. Gibraltar lag nog in de nevel en door de uitstekende opgehaalde laadklep zag niemand op hetachterdek de hekgolven uitwaaieren naar de Spaanse kust.
We reden dan ook van de boot vooraleer we beseften dat we gearriveerd waren. Wat we trouwens nog niet veseften was dat Ceuta nog Spaans grondgebied is en dat we pas na enkele kilometers de douane moesten passeren. De soep die er ontstond smaakte geweldig dank zij de volgende ingredienten:
3 officiele douaniers die rondliepen met een badge en vanalles tegen anderen schreeuwden
8 minder officiele douaniers die rondliepen, vanalles tegen elkaar schreeuwden en achteraf geld vroegen aan ons voor bewezen diensten
80 bange blankemannen die hun paspoorten moesten afgeven
4 kotjes met politieagenten die stempels zetten, briefjes afpakten en mensen terugstuurden
1 dokter die een temperatuurpistool op de bangeblankeman hun voorhoofd zet om te weten of de mexicaanse griep MArokko zal binnendringen.

Er waren tegen dan al enkele kliekjes gevormd en iemand van onze groep had al onmiddellijk last van lekkage uit het servogedeelte van de auto (technische details bij Wannes). Nog geen 400 meter in Marokko stonden we dus weer stil… Na een halve dag intensieve opfrissing van mijn Spaans reden we weer en vertrokken we in kolonne van 6 naar Fes. Omdat wij niet goed zijn in het in kolonne rijden hebben een tankbeurt en köftemaaltijd in een doorrijdorpje (vergelijkbaar met Lochristi) ervoor gezorgd dat we rond 10 uur door de brede lanen van Fes reden. Wie glazige lanen zoekt met brede ronde punten, opgedirkt met fonteinspektakels in veranderend pastellicht en achter paardenkoetsen van assepoester wil rijden, kan ik sindsdien iets aanraden. Slapen kan je er trouwens ook in je eigen tent op een camping.

dag 5: de groep houdt stand maar er ontstaat toch lichte commotie wanneer het team van disco bolongo eraan denkt andere wegen in te slaan dan die die voorgeschreven werden door de organisatie. Die route bestaat integraal uit 2baansvaksasfaltbanen die ook graag gebruikt worden door vrachtwagen-, bus- en oude mercedeschauffeurs.
We hebben afgesproken het eerste deel tot Midelt samen te doen en dan te beslissen hoe en wat. Uiteindelijk hebben we beslist apart te rijden en de kleinere paden te beproeven. In plaats van langs Ar-Rachidia naar Erfoud te rijden, slaan we ter hoogte van Rich uit pure frustratie een kleiner baantje in. Die blijktn eigenlijk heel aangenaam te zijn omdat er zich een pak minder auto’s op bevinden , wel meer fietsers, ezels, kinderen en zelfs dromedarisen maar bovenal is de omgeving er spektaculairder. Na een tocht door de gorges du Gheris sliepen we aan het begin van de Gorges du Todra op het plat dak van een auberge. “Sterren en krekels”, misschien een nieuw tv-format voor Michel Follet en Donaat Deriemaecker…

dag 6: welke dag is het alweer? ’s Morgens na de berber pannekoeken rijden we de Gorge af en belanden zonder veel moeite in Tinerhir, waar we thee wilden drinken met de man van een vriendin van Greet. Die was er echter niet maar in de plaats kregen we een welkom van een Marokaan die nog in Brugge heeft gewerkt (hij zag ons Belgisch nummerplaat) en nu tuinman is in Rijssel. Hij leidde ons naar de KAsbah waar nooit toeristen komen, nagezien van het Frans ogende koppel aan de ingang.
Binnenin dronken we thee en weigerden we tapijten te kopen bij een echte handwerkster. Nadien zochten we nog wat off road op want we voelden ons al schuldig dat we met onze 4×4 op de asfaltweg reden tussen de bejaarde mercedessen en vinnige fiat palios. Daabij hebben we hiervoor geen 3 zomermaanden opgeofferd.
Prachtige indrukken, de fotos spreken voor zich…We proberen voor zonsondergang de duinen te bereiken, maar helaas , als we Mhamid binnenrijden is t PIKKEdonker (en hop weer een streepje reclame 🙂 ) We hadden een nachtje slapen in de woestijn onder een prachtige sterrenhemel in gedachten, maar dat was buiten de locals gerekend. Na 5 minuten werd onze auto omsingeld , iedereen probeerde ons binnen te rijven in hun tentekamp en er iets aan te verdienen. Afschudden ging niet zomaar: negeren en de ramen dichthouden en rijden maar tot we het dorp uit waren en belanden in het mulle zand. Zelfs dan nog werden we gevolgd en zelfs klemgereden opdat we toch maar bij hen zouden logeren met aansluitende dromidarissentocht enz. enz…. Maar de aanhouder wint en we rijden de duinen binnen -op den tast-en zetten onze tentjes op. Hier hoort een feestmaal bij dus sloven we de handen uit de mouwen op en maken spaghetti. Ik geef hier met plezier een meesterlijke keukentip prijs : wanneer men geen vetstof heeft om de ajuintjes te stoven of bij de spaghetti te doen opdat deze niet zou kleven komt een stuk -minstens 3 dagen in de auto uitgezweet- stuk salami altijd van pas. Een delicatesse …Ook de afwas gebeurde in berberse stijl. Yann leefde zich volledig in in het nomadenleven en begon gezwind potten met zand te wassen, hij kreeg zelfs Wannes zo ver om het ook es te proberen ….en zo zaten die twee dan gezellig een zandwaske te doen (en jawel we hadden nog water en dreft en sponskes ..maar t is zot hoe snel je een wordt met de natuur 🙂

Dag 7: Prachtig opstaan in de duinen, de grote woestijn lacht ons toe.Nog wat water en eten inslaan en we kunnen door. We besluiten toch een gids mee te nemen want de woestijn heeft voor ons nog te veel geheimen en te weinig wegwijzers en duidelijke paden. Hassan is onze uitverkorene en we vergeven hem dat hij links en rechts niet goed uit mekaar houdt. Hij is een rasechte berber , en heeft een kudde dromedarissen waar de ganse familie van moet leven. Een extraatje door te gidsen is dan ook welkom. We passeren meerdere punica oases maar het blijft ongelofelijk warm en onze dorst is onlesbaar. De eerste fata morgana”s duiken op.
Tegen we het uitgedroogde meer passeren voor een beetje desert-volley krijgt Wannes alle kleuren van de regenboog. Beetje draaien beetje misselijk…zouden de gigantische temperaturen en het vele stofhappen er voor iets tussenzitten? Haasan haalt al zijn massagekunsten bovenmaar het mag niet zijn.. bij het aankomen in Foum Zguid (een dorpje net na de woestijn) zitten we met een half lijk. Wannes reageert zelfs niet als ik met de auto per ongeluk (dacht dat ik in vooruit stond) de tuin van de auberge-eigenaar inrijd, en dan moet ie we heeeeel ziek zijn. Hopelijk brengt morgen wat beterschap…



Et c’est partie
06/10/2009, 00:35
Filed under: Uncategorized

Dag 1
We zijn vertrokken !!! En hoe !!
Het afscheid op het Zuid was fantastisch ! Bedankt aan alle mensen die zich vrijmaakten om er bij te zijn.Van heinde en verre stroomde de massa toe :-), pakske volk uit zulte city, pintjes en broodjes en een serieuse bende volk uit Zele city , een fanclub uit Kapelle op den Bos, Roeselare , Brussel, Nokere ….vanuit alle windstreken werden we aangemoedigd. Wat een zalig gevoel om zo omringd te vertrekken …merci allemaal ! (ook aan de nonkel Gust die op hoogst spectaculaire wijze een losgeslagen vlag estafette-gewijs tot bij de auto spurtte -ik denk dat we toen al op een kruissnelheid van om en bij de 40 km per uur zaten -chapeau ! )
DSCF3120

En dan maar bollen,,, ieder gepiep werd nauwkeurig geanalyseerd maar we konden onze muntblauwe trots blindelings vertrouwen dus hebben we de muziek een tandje bijgezet. Spijtig dat we de route nationales wilden uitproberen, want dat kostte ons tijd door de files. Maar uit je fouten leer je, dus reden we na wat strubbelingen in Parijs, feilloos tot in Limoges aangezien ons plan was om de pyrenëeen over te steken thv tunnel de Bielsa.

Dag 2
Frisse start in Limoges om 8 uur en pittig doorrijden tot in Toulouse , vlotjes !! Amai da bakske bolt goe……vlotjes op schema. Tot we besluiten even- zonder de kaart te checken – de gps te vertrouwen die ons langs een heel klein baantje stuurt dwars door de pyrenëeen. Het kost ons vééél tijd, een beetje stress maar die ebt snel weg want de uitzichten zijn fantastisch en ’t is eigenljik wel plezant rijden,,, Een eerste kleine hartaanval overvalt ons bij wat rubbergeur , een tweede als we uitstappen en onze banden wat rooksignalen uitzenden… Het vele stijgen en dalen had zijn tol geëist… een kleine badmintonpauze later waren de remmen afgekoeld… hit the road baby !
DSCF3135

Toch wel wat tijd verloren en we moeten nog tot over Madrid om goed te zijn. Een kleine pit-stop in Zaragoza om de innerlijke mens te sterken, heerlijk die tapas.
Dan is ’t effe lastig , iedereen beetje moe maar we moeten door. Uiteindelijk stranden we iets over middernacht in een dorpje een stuk over Madrid zodat we morgen van daaruit vlotjes doorkunnen naar Estepona (Zuid-Spanje) in de buurt van de oversteek naar Marokko. De mannen trotseren de barre nachttemperaturen onder de blote sterrenhemel,

DSCF3131

ik zoek een echt bed op. Met een beetje keelpijn bij de start ben ik ondertussen geëvolueerd tot een brokje ellende dat de ganse auto bijeen snottert en hoest…

Dag 3
Vandaag zou het een makkie moeten zijn; De zon begint te branden en de auto bolt heerlijk…
Toch weer een zware paniekaanval wanneer het toerental plots de hoogte inschiet….zonder aanwijsbare reden.Wannes wordt bleek en velt het oordeel geveld : dit kan alleen maar de koppeling zijn, kruis erover ,voor ons stopt het hier !!
Een nieuwe koppeling steken duurt lang en we moeten er dan eerst nog ene vinden….hopeloos !!
Yann en ik voelen ons wat schuldig…we hebben alletwee nogal de slechte gewoonte van onze linkervoet -al is het maar héééél lichtjes- te laten steunen op de koppeling bij het rijden…..iedereen doet dat toch en dat hoort toch zo ??? Niet dus en dat zou wel eens de oorzaak kunnen zijn van alle ellende ….God vergeve ons onze gebreken :-/
Uiteindelijk heeft de auto zich herpakt, maar hebben we toch een reserve-koppeling gekocht moesten we later nog in de problemen komen….
Supergastvrij worden we onthaalt in Estepona bij Frans en Marth, familie van Yann en een frisse duik in het zwembad kikkert ons volledig op.

DSCF3138

Na een gezellige avond vol met schitterende reisverhalen kruip ik herboren onder de wol…heerlijk !
Morgen vroeg op om in Sottogrande de oversteek naar Marokko te maken, ben benieuwd …



STRESS!!!!!
27/09/2009, 21:24
Filed under: Uncategorized

Ok , het is bijna zo ver. Deze zaterdag 3 oktober om 11:30 vertrekken we op’t zuid in Antwerpen. Vanzelfsprekend is iedereen die dit hier leest uitgenodigd (en breng gerust familie, vrienden en aangetrouwden mee, er zijn pintjes voorzien!).

Deze belangrijke mededeling uit de weg zijnde, even bekijken waar we nu zijn.

DSCF3098

De badmington racketjes zijn er jieehaa!!

DSCF3105

Jerrycans, zandplaten en vette reggaeton beats. Wat heeft een mens nog meer nodig om zand te scheppen?

DSCF3095

Ok, een volleybal.

DSCF3104

En jawel! Onze stickers plakken erop 🙂 Hier een klein voorsmaakje. Dit weekend zijn we echt veel te hard gegaan om wat deftige foto’s te nemen. Ook omwille van de dikke tegenslag.

Eerst: bij het steken van de nieuwe remmen braken opeens de remleidingen door, dus niet naar San Marco village geraakt de volgende dag. Sponsor stond met tranen in de ogen.

Vervolgens: banden op ijzeren velgen gestoken, aangezien die beter tegen stenen kunnen. Gevolg: dag erna, platte band. damn

Dan: Nieuw riemeke gestoken voor de alternator, 1 keer naar Antwerpen gereden en riemeke is gans opgefret door de motor. double damn

En nog: Raam uiteen gesmeten, rubber bijgesneden, nog eens uiteen gesmeten, nog wat snijden, nog passen, nog niet goed, andere vijzen, nog niet willen werken. WOESTHEID. En dan ontdekt dat er gewoon een vijsje te diep was gedraaid YEY! Dus we hebben nu 4 werkende ramen! Aangezien we een airco ontbreken zullen die zeker van pas komen jippieee!

Ergens begin ik een lijn te zien. Onze auto HAAT  echt nieuwe stukken! We hadden beter overal afgebleven en met de oude rommel erop vertrokken. Of misschien is het zo beetje meer afstoting van vreemde organen, ik snap het allemaal niet zo goed.

Nu we de laatste week in gaan lijkt het hoe langer hoe meer chaos te worden. Nog zoveel te doen. Morgen hopelijk nog langs 2 sponsors gaan voor materiaal, en daar nog eens goed eten terwijl we er zijn. Overmorgen hopelijk riemeke en bandje steken en nog wat andere prullen. Dag erna vriendin behagen. Dag daarna dringend slaapzak en malaria-spul enzo aankopen. Volgende dag inladen en dan zijn we er zowat. Manman…. en dan nog af en toe eens slapen ertussen ook, die week gaat veel te kort zijn.

Anyhow, ik hoop dat we zaterdag niet al onze pintjes alleen moeten opdrinken !



Kleine update
08/09/2009, 19:54
Filed under: Uncategorized

Even iets heel anders, ontwerpke voor onze team-stickers!

back to business: ’t is te zeggen, ‘klein’. We hadden nog een vreemd klopke bij het lossen van de koppeling en onze remmen voelden toch wat sponzig aan. Een bezoekje aan het locale landrover orakel staat de auto er weer zo bij:

DSCF3071

Met de 4 pootjes van grond dus. Het klopke bleek de routule van de A-frame achteraan te zijn die compleet op was. GANS de A-frame er dus vanonder gehaald en dan de boel onder de hydraulische pers gestoken (geen foto’s van wegens te veel stress op hydraulische ontploffingen).

Al bij al viel dat nogal mee, half dagje werk. Die remmen, da’s een ander paar mouwen. De remschijven moeten minstens 11 mm dik zijn, en die van ons waren nog ongeveer een 5-tal mm metalen aluminiumfolie dik. Daardoor waren de pompen vooraan ingesleten en was achteraan de remblok tot beneden op de schijf doorgezakt en in de hub beginnen infrezen (ze was al 3/4de onderweg om los door de as te gaan). Allemaal levensgevaarlijke toestanden dus en niet geschikt om mee te vertrekken, en op de controle maar zagen over onze gele veren!

DSCF3073

Yup, alles er terug af dus.

DSCF3070

Terwijl onze pa aan’t werk gezet om buisjes op maat te zagen voor het dakrek… geen enkel barreke dat past dus, ons pa is het brutere werk gewend.

Manman, wat een nachtmerrie, het einde is nog steeds niet in zicht. En dit weekend moet onze auto voor san marco village op de A12 staan pronken voor het TTE familiefeest!



1 zin vandaag:
01/09/2009, 08:41
Filed under: Uncategorized

286 AWB



Gekeurd… maar daarmee is’t nog niet afgelopen!
31/08/2009, 18:14
Filed under: Uncategorized

Jaja, de fles champagne is reeds geopend: we zijn door de keuring geraakt.

Klein sfeerbeeld van de vreugde:

DSCF3065

De kruiseging van ons’ heer was er niks tegen, zo’n gedoe! Om 8:30 had de garage een afspraak op de keuring. Ik zat in verlof thuis te nagelbijten, voor het geval er nog een kleinigheidje moest worden bewerkt, tot het hoofdkwartier te Nieuwenrode een telefoontje kreeg rond 14:00: GEBUISD. Reden: chassisnummer slecht bezig en de veren hadden een foute kleur…. WAT? Ik wist niet dat ze tegenwoordig ook een fashion-police sectie hadden op de keuring, maar ze vonden blijkbaar dat onze gele veren vloekten met ons té hip carosseriekleurtje. Dus: als een gek de achterste veren van het disco-wrak achteraan in de hof afgevezen (want onze originele veren waren blauw, wat nog harder vloekte), bijna dat wrak op mijn gehaastte hoofd gekregen, en terug naar de controle. Deze keer ben ik zelf meegegaan om mijn overtuigingskrachtspierballen eens te laten rollen, want ik zag het écht niet zitten om die voorste veren te vervangen. Om half 5 nog het keuringsstation binnen gesukkeld, er was enkel nog een mede-martelaar met een 1967 ford mustang die ook gegeseld werd door de controle-nazi’s.  Na wat african-style onderhandeling en een mondelinge beloft dat onze wagen nooit eer terugkomt naar europa hebben we ons groen keuringsbewijs!!!

Maar hier is het nog niet gedaan. Omdat we met een ombouwing naar lichte vracht zaten was het blijkbaar niet mogelijk om onze platen rechtstreeks te verkrijgen bij de verzekeringsagent. DUS: Deze ochtend is Yann naar de DIV in Kontich geweest om te vechte voor een nummerplaat, samen met alle andere noord-afrikanen, maar daar bleken onze papieren toch niet in orde te zijn. Iets van administratieve keuring ofzo… whatever, gezeik. Wat heen en weer gebel later begeef ik me opnieuw naar het keuringsstation in Londerzeel waar ze nog eens bevestigen dat alle papieren echt wel in orde zijn. Maar om overtuigender te zijn willen ze overal nog wel wat stempelkes op zetten… sweet! Ons papiertje ziet er nu wel écht officiëel uit met al die kleurtjes en stickers en stempels, er is nog maar weinig wit te zien, dus morgen gaan we nog eens een poging wagen in Brussel. SPANNING



Oeps, update vergeten.
31/08/2009, 17:44
Filed under: Uncategorized

Ik was deze fotosessie ietwat vergeten, en om toch nog maar de spanning er in te houden van het hele nummerplaatinschrijvingsgedoe ga ik ze toch nog maar posten. Anders zouden de mensen nog denken dat we een bende polen hebben ingehuurd om achter de schermen al het zware werk te laten doen.

Eerst even wat administratieve opzoekingswerken van het ganse lichte vracht gebeuren.

DSCF3016

De afmetingen zijn geweten dus plaatje hout op maat maken. Lang leve de zus van Yann want die Greet hé manman…

DSCF3017

DSCF3026

Terwijl de hobbyclub der socialistische vrouwen nestkastjes bouwt bekijken wij eens hoe het met de motor gesteld is. Waterpomp eraf, distributiekast (riem is nog zo goed als nieuw, dus laten zitten, dus eigenlijk alle werk voor niks gedaan), alle darmkes van water & lucht.

DSCF3018

EINDELIJK die rotte schokdempers eraf… wat een rotjobke! Om de beurt vijlen en zagen tot ge er bij neer valt tot de centerpin door was, en da’s gehard staal dus hier hebben we onze pere aan gezien. Ziedaar de gebroken doch opgeluchte blikken der 3 amortisseur-musketiers:

DSCF3044

Wannes action-shot yeah. Porte-bagageke beginnen in mekaar knutselen. Eigenlijk niet zo nuttig, maar heb je al één europeaan in afrika gezien die zonder zo’n stoer dakrek met verstralers rondrijdt? Ik dacht het niet! Ter ere van doctor Livingstone’s 1874’s porte bagage gaan we er ook eentje opzetten.

DSCF3025

dat stukske past al.

DSCF3036



morgen: D-DAY
27/08/2009, 20:08
Filed under: Uncategorized

Kleine update zonder foto’s wegens té hard gewerkt. Gisteren nog de hele dag gewerkt: nieuwe veren eronder en nog wat klein prul. Dan al eens gaan kennis maken en de laswerken laten inspecteren door de garage in de buurt. PANIEK: we mankeren nog het roze inschrijvingsforulier. DUS: om 10 uur ’s avonds nog naar Zandvliet gevlamd om een ontbrekend papierke op te halen (merci Joeri en zus!). Vandaag de laatste zaken in orde gebracht en de wagen een groot onderhoud gegeven. Daarna ons blinkend machien afgezet bij de sympathieke mannen van Top Car in Niewenrode die er morgen mee naar —–> de technische controle <—– zullen gaan. Ongeveer alles wat gekruist kan worden aan onze gezamelijke lichamen is nu gekruist en de weesgegroetjes galmen hier door de gangen.

Nu slapen. kapot.